ze słuchu

To się musiało kiedyś wydarzyć, dla jednych ten moment nadszedł już po pierwszej płycie Zacha Condona, dla innych w chwili wydania najnowszej epki, mianowicie: forma sie wyczerpała. Ja osobiście czerpałem taką samą radość ze słuchania obu poprzednich albumów multiinstrumentalisty, może dlatego, że zacząłem swoją przygodę z Beirutem od obu równocześnie. Nie zawiodły mnie. Był bałkański folk, był drżący wokal Zacha, były śliczne melodie.

Co jest problemem nowego wydawnictwa? Ujmę to najprościej: to samo co stanowiło o sile poprzednich nagrań, lecz tym razem występuje w wersji naciąganej, nużącej, cierpiącej (w tym wypadku wyjątkowo mocno!) na syndrom “już to słyszałem”, bo nie trudno nawet zgadnąć gdzie. Wracając do myśli z początku recenzji – estetyka w jakiej porusza się utalentowany dwudziestodwulatek nie jest niestety zbyt pojemna, i cudów się w jej ramach wymyślić nie da. To co było zaskakujące i świeże na pierwszych albumach, teraz nie sprawia już żadnej niespodzianki.

Odskocznią od tej oklepanej już w wypadku Beiruta stylistyki miała być chyba druga część nowego wydawnictwa. Lekkie synth-popowe bity, brak bałkańskich przeszkadzajek, tylko wokal ten sam. Jak wypada ten eksperyment? Mnie nie przekonuje ani trochę. Choć krótka, dłuży się, nic z niej nie zapada w pamięć, nie sprawiła mi ani trochę radości.

Rzucam oskarżeniami, możnaby w tym momencie zapytać czy znajduję jakąś receptę na to jak powinna wyglądać następna płyta Beirut, skoro sprawdzone patenty mnie nużą, a eksperymenty nie przekonują? Trudno mi jednoznacznie odpowiedzieć. Najbliżej mi do stwierdzenia, że cały potencjał jaki drzemał w takiej koncepcji na muzykę wyczerpał się na dwóch pierwszych płytach, a Zach okazał się osobą odnajdującą się dobrze tylko w takim gatunku. Chciałbym się mylić, bo możliwości ma on ogromne, potrzebuje chyba tylko odrobiny świeżości. Może dwa lata odstępu od ostatniej płyty to zbyt mało by jej nabrać.

2/5

Beirut – march of the zapotec / realpeople holland @ Rate Your Music